يا عين ابكى بعبرة و عويل * و اندبى إن ندبت آل الرّسول سبعة منهم لصلب على * قد أبيدوا و سبعة لعقيل لعن اللّه حيث حلّ زيادا * و ابنه و العجوز ذات بعول « 1 » منظور از « عجوز » سميّة مادر زياد است كه از جمله روسپىها بود و داستان او مشهور است و بعضى گفته‌اند منظور مرجانه ( مادر ابن زياد ) است . ( 1 ) شعبى مىگويد : نخستين كسى كه از اينان كشته شد ، عبّاس بن على بود و پس از او على اكبر پسر حسين بود كه بيرون آمد و مىگفت : انا على بن الحسين بن على * نحن و بيت اللّه أولى بالنّبى من شمر و عمر و ابن الدّعى « 2 » پس مردى با نيزه او را زد و كشت و پس از او عون بن جعفر و بعد قاسم بن حسن بن على سپس عبد اللّه بن حسين و بعد عبد اللّه بن على پس از او عثمان بن على سپس عبد الرحمن ابن عقيل و آنگاه محمد بن عبد اللّه ابن جعفر و بعد از اينها حسين ( ع ) و در پى ايشان يكى پس از ديگرى كشته شدند و زهير بن قين كه با حسين كشته شد . ( 2 ) زنى به غلامش گفت : برو آقايت را كفن كن ، او رفت وقتى كه بدن حسين ( ع ) را برهنه ديد ، با خود گفت من آقاى خودم را كفن كنم و حسين را با اين حال بگذارم ؟ نه به خدا قسم ! اين بود كه اوّل او را كفن كرد سپس آقاى خودش را با كفنى ديگر كفن كرد « 3 » . محمد بن سعد از محمد بن حنفيّه نقل كرده مىگويد : نوزده جوان كه همگى از رحم فاطمه ( ع ) نشأت گرفته بودند به شهادت رسيدند و اين مطلب دليل آن است كه شمار زيادى از اهل بيت از اولاد حسين و اولاد حسن بن على با وى كشته شدند . ( 3 ) شهادت آن حضرت ، روز جمعه بين ظهر و عصر بود ، زيرا او با يارانش نماز خوف

--> ( 1 ) اى چشمان من ! اگر بناست كه گريه كنيد با اشك و آه و فغان بر آل رسول گريه كنيد و ندبه نماييد ! هفت تن از آنان از اولاد على ( ع ) بودند كه همگى كشته شدند و هفت تن از دودمان عقيل ، خدا زياد و پسرش و آن پيرزن ( سميه - مادر زياد - يا مرجانه ، مادر ابن زياد ) را از رحمت خود دور سازد كه دور ساخته ! ( 2 ) منم على بن حسين بن على ، ما و خانهء خدا به پيامبر سزاوارتر از شمر و عمر ( بن سعد ) و زنازاده ( ابن زياد ) هستيم . ( 3 ) اين قبيل مطالب در منابع شيعه نيامده است - م .